Frag Out! Magazine
Issue link: https://fragout.uberflip.com/i/1546046
i uzbrojeniem, najlepszą amunicją nie jest ta, która jest najbardziej zaawansowana, tylko ta, która wykonuje postawione zadanie najniższym kosztem. Dobry stosunek koszt-efekt stał się podstawowym wyznacznikiem tego, co się sprawdza na tej wojnie, a co nie. Do tego dochodzi kilka innych ważnych cech, takich jak łatwość serwisowania sprzętu, tani koszt utrzymania, łatwość remontu, łatwy dostęp do części zamiennych oraz możliwość szybkiego uzupełnienia poniesionych strat. Inaczej mówiąc – najlepszym sprzętem jest ten, który jest obecny na froncie w dużej ilości; ten, na który cię stać w dłuższej perspektywie, nawet jeżeli jego osiągi nie są najlepsze. Poza tym duży nacisk kładzie się na dostosowanie sprzętu do masowej produkcji pod względem wyboru odpowiednich materiałów i prostoty konstrukcji, które pozwolić mają na szybszą rozbudowę produkcji. Liczy się również elastyczność – sprzęt buduje się modułowo w ten sposób, by łatwo można było go zmodyfikować i zmodernizować, bazując na doświadczeniach z pola walki. Wojna cały czas ewoluuje i zmienia się, jest to ciągły, nieprzerwany proces, a więc produkowany sprzęt musi być ciągle dostosowywany do tych zmieniających się warunków, by mógł być na polu bitwy aktualny. STRATEGICZNA ELASTYCZNOŚĆ Kontynuując wątek rozbudowy ukraińskiego przemysłu zbrojeniowego w trakcie toczącej się wojny, warto podkreślić, że podjęte w 2023 roku decyzje w dużym stopniu Ukrainę uratowały. W Polsce często się podkreśla, że produkcję i masowe wykorzystanie dronów na Ukrainie rozpoczęto ze względu na braki w klasycznych typach uzbrojenia i amunicji. I jest to oczywiście prawda, ale stawiając tę tezę należy prawidłowo rozkładać akcenty. W sytuacji przedłużającej się wojny i perturbacji politycznych na Zachodzie, w warunkach wyczerpujących się zapasów uzbrojenia w arsenałach zachodnich, ta wymuszona pierwotnie decyzja pozwoliła Ukrainie utrzymać linię frontu w wojnie na wyczerpanie, w której w roku 2023 nikt za bardzo nie dawał Ukrainie wielkich szans na powodzenie. Wynik tej walki jeszcze oczywiście nie został rozstrzygnięty, ale w piątym roku wojny jasne już jest, że ukraiński wysiłek dał pozytywne efekty i ukraińska obrona nadal skutecznie jest w stanie odpierać rosyjskie ataki, zadając siłom inwazyjnym coraz większe straty. Elastyczność strony ukraińskiej, zdolność do adaptacji, do szybkiej zmiany podejścia oraz do wypracowania asymetrycznej odpowiedzi na przewagę przeciwnika stały się w tym wypadku kluczem do ich przetrwania. Gdyby dalej próbowali walczyć z Rosją w klasyczny sposób, odpowiadając czołgiem na czołg, samolotem na samolot i żołnierzem piechoty przeciw rosyjskiemu żołnierzowi – porażka byłaby zagwarantowana. Zachodnie wsparcie finansowe niewiele by pomogło w sytuacji fizycznego wyczerpania się zapasów uzbrojenia i amunicji, jak również i zasobów ludzkich. Zmiana paradygmatu wojny, umiejętność wykorzystania i oparcia się na tych zasobach, które są dostępne, narzucenie przeciwnikowi nowych reguł prowadzenia wojny w tych obszarach, w których przeciwnik nie ma jawnej przewagi... te cechy nie są wyrazem słabości czy problemów, to jest mocna strona Ukrainy i jej sił zbrojnych. Ważne jest również to, dlaczego ukraińska armia i szerzej państwo zachowują tę zdolność do adaptacji. Wojna po roku 2023 zmieniła się również dlatego, że zmieniła się sama struktura armii ukraińskiej. Armię wzoru 2022 można umownie opisać jako armię zawodową. Przynajmniej w znacznej części była to armia oparta na zawodowym korpusie oficerskim i żołnierzach pełniących służbę na kontrakcie, z reguły z doświadczeniem walk w gorącej fazie wojny z lat 2014–2015. Ta armia z jednej strony poniosła straty w walkach 2022 roku, a z drugiej jej struktury zostały mocno rozbudowane. Siły Zbrojne Ukrainy powiększyły się w zasadzie czterokrotnie w ciągu czterech lat. To z kolei zupełnie zmieniło obraz ukraińskiej armii. W tej chwili opiera się ona na wczorajszych cywilach, ochotnikach i rezerwistach. Najbardziej skuteczne jednostki armii ukraińskiej wzoru 2026 roku to z reguły te brygady, które zaczynały swoją drogę jako ochotnicze grupy oporu zorganizowane przez miejscowych działaczy społecznych albo przedsiębiorców w roku 2022. Są to osoby, które po prostu nie mają ułożonej w głowie koncepcji tego, jak mają prowadzić wojnę „prawidłowo", nie mają wcześniej zaadaptowanej doktryny, której by ich uczono w akademii wojskowej. To jest z jednej strony wielką wadą i problemem ukraińskich sił zbrojnych, ale zarazem też jest jedną z przyczyn, dla których udało się tym siłom przetrwać w starciu z tak potężnym przeciwnikiem. Wadą dlatego, że Ukraińcy są zmuszeni budować armię jako spójny system już w trakcie wojny. Zaletą natomiast dlatego, że ogromne rzesze ludzi ze świeżym spojrzeniem, którzy w ramach SZU awansowali już do poziomu dowódców wyższego szczebla... otwarci są na wprowadzanie nowych taktyk i szukanie zupełnie nowych rozwiązań dla własnej armii. Rozwiązań, które dla zawodowego oficera starej szkoły, mającego już w swojej głowie ułożony obraz idealnego pola walki, mogą wyglądać na desperacką improwizację. www.fragoutmag.com