Frag Out! Magazine
Issue link: https://fragout.uberflip.com/i/1547398
Te rzeczy oczywiste to konieczność posiadania systemu pozwalającego na zapewnienie osłony wojsk własnych przed atakiem dronami różnych typów i klas. Rzeczą oczywistą jest, że musi się on składać z wielu elementów, pozwalających na reagowanie na zagrożenie na różnym dystansie i na różnych szczeblach, przy czym aby był on skuteczny, musi zawierać elementy służące wykrywaniu celów, ich rażeniu, a także zapewniających ochronę pasywną (czyli wszelkiego rodzaju siatki, pancerze itd.). W przypadku żołnierzy wojsk zmechanizowanych (czy innej piechoty zmotoryzowanej), którzy działają poza pojazdami i walczą np. w terenie otwartym czy okopach możliwości obrony przed atakiem dronami są dość mocno ograniczone – o ile samo wykrycie wykrycie drona jest do zrealizowania, o tyle jego neutralizacja stanowi już wyzwanie. Oczywiście, pojawiają się systemy celownicze do karabinków, stanowiące formę systemu kierowania ogniem automatycznie wprowadzającego poprawki, podobnie jak specjalna amunicja wielopociskowa (i to już od kalibru 5,56 mm x45) znacznie ułatwiająca zestrzelenie atakującego urządzenia, czy też różnego rodzaju miotacze siatek. Jednak pierwszą rzeczą, która przychodzi na myśl w walce z tym typem zagrożenia, jest strzelba gładkolufowa. Jest ona bowiem od początku stworzona po to, by skutecznie razić ptactwo, czyli niewielkie, szybko poruszający się cel w stosunkowo niedużej odległości – zupełnie jak dronJasnym jest także, że nikt poważnie nie rozważa w tej roli strzelb dwulufowych, łamanych, które mają niską szybkostrzelność, a mówimy o strzelbach pump action (pompkach) albo o strzelbach samopowtarzalnych (zwanych także automatami albo – błędnie – półautomatycznymi). Jeśli bacznie przyjrzymy się filmom z Ukrainy, to zauważymy, że tego typu broń jest widoczna po obu stronach frontu, właśnie jako broń ostatniej szansy. Także w Wojsku Polskim zaczynają się one pojawiać właśnie w charakterze broni do obrony przed atakiem dronem – w czasie ostatnich strzelań na poligonie w Ustce nawet załogi czołgów ćwiczyły strzelanie „antydronowe", a i w przetargach na uzbrojenie SZ RP ten typ broni zaczyna pojawiać się coraz częściej. Rok temu, podczas MSPO firma Hubertus Pro pokazała antydronową strzelbę Fabarm STF 12 – de facto była to strzelba powtarzalna (pompka) wyposażona w przedłużoną rurę magazynka oraz specjalny celownik „rampowy" składający się ze światłowodowej muszki w osłonie oraz mocowanej na szynie MIL-STD-1913 „rampy" wznoszącej się ku przodowi, z naniesioną białą 88 www.fragoutmag.com