Frag Out! Magazine
Issue link: https://fragout.uberflip.com/i/1546046
badania kwalifikacyjne dla dziesiątek lub setek tysięcy osób w krótkim czasie – co samo w sobie stanowi poważne wąskie gardło logistyczne, niezależnie od wyniku tych badań. Doświadczenia z państw prowadzących regularną weryfikację zdrowotną rezerwistów (Finlandia, Szwajcaria) wskazują, że odsetek osób czasowo lub trwale niezdolnych do służby w wyniku stwierdzonych schorzeń w grupie wiekowej 45+ jest znacząco wyższy niż w grupie 20–35 lat – co jest zjawiskiem oczekiwanym biologicznie, lecz nieuwzględnianym w prostych zestawieniach liczebności rezerwy. Dane statystyczne wskazują, że ponad 60% żołnierzy rezerwy w wieku 45+ nie nadaje się w służby w jednostkach bojowych i dotyczy to wszystkich stanowisk a nie tylko tych związanych bezpośrednio z walką, prowadzeniem bezpośrednich działań bojowych. W konsekwencji realna liczba osób z rezerwy pasywnej w wieku 45–55 lat, które po przeprowadzeniu aktualnych badań lekarskich uzyskałyby kategorię zdrowotną pozwalającą na pełnoprawną służbę liniową, jest znacząco niższa niż liczba osób figurujących w ewidencji. Szacunki ostrożne – oparte na analogii do wskaźników niezdolności do służby w grupach starszych w innych armiach europejskich – sugerują, że odsetek osób w tej grupie wiekowej kwalifikujących się bez ograniczeń do służby liniowej może wynosić około 40%, a i tak spora część z nich kwalifikuje się jedynie do służby w warunkach ograniczonych lub zadań pomocniczych. 4. REGULARNOŚĆ, ZASADNOŚĆ I JAKOŚĆ ĆWICZEŃ ŻOŁNIERZY REZERWY PASYWNEJ 4.1. Brak systemowego mechanizmu powoływania Fundamentalną cechą odróżniającą rezerwę pasywną od rezerwy aktywnej jest brak systemowego, regularnego mechanizmu powoływania na ćwiczenia. O ile rezerwa aktywna – w ramach kontraktów podpisywanych zgodnie z Ustawą o obronie Ojczyzny – ma określony, choć wciąż ograniczony, harmonogram służby, rezerwa pasywna podlega powołaniu na ćwiczenia jedynie w drodze indywidualnych wezwań wystawianych przez Wojskowe Centra Rekrutacji, w praktyce sporadycznie i bez systemowej regularności. Wieloletnia praktyka funkcjonowania systemu rezerw w Polsce – odnotowywana w licznych publikacjach prasowych i analizach eksperckich, w tym w raportach Najwyższej Izby Kontroli – wskazuje, że znacząca część osób w rezerwie pasywnej nigdy nie była wezwana na jakiekolwiek ćwiczenie wojskowe od momentu zakończenia służby zasadniczej lub zawodowej. Wezwania, gdy się zdarzają, mają charakter wyrywkowy, a ich celowość bywa kwestionowana przez samych powołanych, którzy – w relacjach publikowanych w mediach i mediach społecznościowych – wielokrotnie wskazywali na nieadekwatność programu ćwiczeń do ich rzeczywistego przygotowania (np. powołanie na ćwiczenia z bronią i sprzętem, którego rezerwista nigdy wcześniej nie obsługiwał, brak aktualizacji wiedzy taktycznej, krótki czas trwania ćwiczeń niepozwalający na rzeczywiste przyswojenie nowych treści). www.fragoutmag.com