Frag Out! Magazine

najważniejsze, to informacja o stawiennictwie. To ostatnie według bardzo optymistycznych ocen wynosi około 60%, z tendencją spadkową. 6. SKALA PROBLEMU W LICZBACH WZGLĘDNYCH Niezależnie od precyzyjnych wartości absolutnych, dostępna wiedza ogólna o funkcjonowaniu systemu pozwala na sformułowanie oceny: liczba osób z rezerwy pasywnej powoływanych rocznie na ćwiczenia stanowi niewielki, zapewne nieprzekraczający kilkudziesięciu procent, odsetek całkowitej liczebności tej kategorii rezerwy. Oznacza to, że statystycznie przeciętny rezerwista pasywny ma niewielkie szanse na bycie powołanym na jakiekolwiek ćwiczenie w danym roku, a duża część tej populacji nie była powoływana przez wiele lat lub w ogóle od zakończenia służby pierwotnej. Ten stan rzeczy stoi w jaskrawym kontraście do systemów fińskiego i szwajcarskiego, gdzie odsetek rezerwistów objętych corocznymi ćwiczeniami jest wielokrotnie wyższy (dane fińskie mówią o wskaźniku 80%), a sam fakt niepowołania na ćwiczenie przez określony czas skutkuje formalnym przeniesieniem do kategorii rezerwy nieaktywnej lub utratą stopnia – mechanizm, który w Polsce nie funkcjonuje w odniesieniu do rezerwy pasywnej w sposób systemowy. 7. SYNTEZA – REALNA OCENA GOTOWOŚCI MOBILIZACYJNEJ Łączna analiza trzech czynników – struktury wiekowej, stanu zdrowia i częstotliwości/jakości szkolenia – prowadzi do wniosku, że deklarowana liczebność rezerwy pasywnej Sił Zbrojnych RP powinna być interpretowana z dużą ostrożnością jako wskaźnik realnej zdolności mobilizacyjnej. Liczba osób figurujących w ewidencji nie jest równoznaczna z liczbą osób zdolnych do efektywnego włączenia się w struktury bojowe w rozsądnym czasie i przy zachowaniu akceptowalnego poziomu ryzyka zdrowotnego. W praktyce realna „użyteczna" rezerwa pasywna – rozumiana jako osoby, które po weryfikacji medycznej i ewentualnym krótkim przeszkoleniu odświeżającym byłyby w stanie podjąć zadania zgodne ze swoją specjalnością wojskową – jest znacząco mniejsza niż liczba ewidencyjna. Z oceny szacunkowej można wnioskować, że ilość żołnierzy pasywnej rezerwy zdolnych do objęcia zadań opisanych w etatach wskazanych w kartach mobilizacyjnych jest mniejsza niż 10%. Ten wskaźnik pokazuje realny stan zasobów rezerwowych. Czynniki ograniczające realną gotowość rezerwy pasywnej można podsumować w czterech punktach: @ struktura wiekowa przesunięta w stronę grup 45+ o ograniczonej przydatności do zadań pierwszej linii; @ wysoka, choć niezweryfikowana indywidualnie, częstość schorzeń przewlekłych typowych dla wieku średniego, nieoceniana systemowo od lat; @brak regularnego, cyklicznego mechanizmu powoływania na ćwiczenia, skutkujący dekadami bez kontaktu z wojskiem dla znacznej części rezerwy; @niska jakość programowa ćwiczeń, gdy już się odbywają, niepozwalająca na rzeczywiste odświeżenie kompetencji bojowych. 8. REKOMENDACJE • Wprowadzenie cyklicznych, obowiązkowych badań lekarskich dla rezerwy pasywnej co 3–5 lat, analogicznie do modelu szwajcarskiego i fińskiego, w celu uzyskania rzetelnego obrazu rzeczywistej zdolności zdrowotnej tej populacji. • Publikacja przez MON i CWCR corocznych, szczegółowych i metodologicznie przejrzystych raportów o liczbie powołań na ćwiczenia z rozbiciem na rezerwę aktywną i pasywną, umożliwiających rzetelną analizę trendu przez niezależnych badaczy i media. • Stworzenie systemowego mechanizmu cyklicznego powoływania rezerwy pasywnej na krótkie ćwiczenia odświeżające (analogia do propozycji Powszechnego Przeszkolenia Wojskowego), z priorytetem dla osób o krytycznych dla obronności specjalnościach. • Wprowadzenie systemu klasyfikacji rezerwy pasywnej według realnej przydatności operacyjnej (linia pierwsza/linia druga / zadania specjalistyczne / niezdolność), opartego na aktualnych badaniach, nie jedynie na archiwalnej kwalifikacji z czasu pierwotnego szkolenia. • Włączenie niezależnych badaczy i think-tanków obronnych w analizę dostępnych danych MON i CWCR w celu wypracowania metodologii rzetelnej oceny realnej, a nie tylko ewidencyjnej, gotowości mobilizacyjnej. www.fragoutmag.com

• Cover