się także zapewnienie platformy pomostowej, która mogłaby po-
służyć do szkolenia załóg oraz zastąpienia wyeksploatowanego
ORP Orzeł do czasu rozpoczęcia dostaw nowych okrętów.
W walce o dostawę Polsce jednostek znalazły się koncerny stocz-
niowe z Europy oraz Republiki Korei. Ostatecznie, 26 listopada
2025 roku, minister obrony ogłosił, że partnerem została Szwecja.
W kolejnych miesiącach prowadzono negocjacje międzyrządowe
oraz z dostawcą, koncernem Saab. Pakiet umów podpisano 29
czerwca 2026 roku w Gdyni.
Główny kontrakt obejmuje zamówienie trzech okrętów, które po-
wstaną na bazie szwedzkiego typu A26 Blekinge. Wraz z nimi
Szwedzi dostarczą pakiety uzbrojenia (torpedy kalibru 533 i 400
mm), logistyczny oraz szkoleniowy. Ta część będzie kosztowała
Skarb Państwa około 18 mld złotych, a dostawy przewidziano
związane z offsetem – biorąc pod uwagę wartość programu,
wówczas szacowaną na ponad 20 mld PLN, był to ważny element
układanki.
Co należy odnotować, Ministerstwo Obrony Narodowej słusznie
zdecydowało się na rezygnację z samodzielnej budowy zamówio-
nych okrętów w kraju – w całej historii polskie stocznie nigdy nie
budowały tego typu jednostek, dlatego przeniesienie kompetencji
uznano za niezmiernie kosztowne. Z drugiej strony zdecydowano
się na projekt wieloletni, obejmujący utworzenie w kraju centrum
serwisowego, które umożliwiłoby prowadzenie remontów, a także
– w przyszłości – modernizacji zakupionych okrętów. W tym przy-
padku warto odnotować, że jednostki mają służyć przez okres
przynajmniej 30 lat, a koszty ich utrzymania i eksploatacji prze-
wyższają koszt samego zakupu. Dodatkowym wymogiem stało
MARYNARKA
WOJENNA
