Istotną cechą systemu jest jego decentralizacja. Żołnierze
rezerwy są przypisani do jednostek terytorialnych
zlokalizowanych w ich bezpośrednim otoczeniu geograficznym.
Sprzęt wojskowy przechowywany jest w lokalnych magazynach,
a plany mobilizacyjne zakładają, że żołnierz dotrze do miejsca
zbiórki w ciągu kilku godzin od ogłoszenia alarmu. Broń
osobista była historycznie przechowywana przez rezerwistów
w domach – praktyka ta była stopniowo ograniczana, lecz
symbolizuje zaufanie państwa do obywatela-żołnierza.
2.3. Integracja z cywilną infrastrukturą obronną
Model szwajcarski wyróżnia się zaawansowaną integracją
sił zbrojnych z cywilną infrastrukturą państwa. Schrony –
obowiązkowe w budynkach mieszkalnych do lat 90. XX wieku
– zapewniają schronienie praktycznie całej populacji. Sieć
tuneli, fortyfikacji górskich i ukrytych instalacji wojskowych
tworzy rozbudowany system obrony w głąb. Szkoły, urzędy
i przedsiębiorstwa uczestniczą w planowaniu ciągłości działania
na czas kryzysu.
ANALIZA
