Frag Out! Magazine
Issue link: https://fragout.uberflip.com/i/1544045
Silosy dla ICBM miały być wydrążone w twardej granitowej skale zachodniej części USA. Dzięki temu zakładano osiągnięcie najwyższej możliwej odporności instalacji tego typu na oddziaływania wybuchu jądrowego, na poziomie 20 MPa. Silosy miały być kompatybilne z pociskami MINUTEMAN III oraz pociskami następnych generacji, tworząc pewne narzędzie do wyprzedzających lub odwetowych uderzeń jądrowych. Pomimo zakładanych wysokich wartości odporności na nadciśnienie wybuchu jądrowego, z uwagi na wzrost precyzji trafienia sowieckich ICBM (co, przy okazji, okazało się nie do końca prawdą – Amerykanie przeszacowali sowieckie możliwości techniczne o ok. 8 do 10 lat), zrezygnowano z wysokiego poziomu ochrony przed nadciśnieniem, uznając go za i tak niewystarczający. Kolejną wariacją na temat klasycznego silosu dla ICBM miał być SILOS PIASKOWY. Pomysł ten zakładał umieszczenie hermetycznych, podłużnych kontenerów z ICBM na dnie mierzącego ok. 600 m szybu wypełnionego piaskiem. Na przekazany ze stanowiska dowodzenia sygnał, ze znajdującego się na dnie szybu zbiornika miała wypływać pod wysokim ciśnieniem woda, upłynniając piasek i powodując wypchanie kontenera z rakietą, co umożliwiało jej wystrzelenie. Cały układ miał być odporny na bezpośrednie trafienie i naziemną eksplozję jądrową o mocy 5 MT. Zakładano budowę ok. 100 silosów na obszarze o powierzchni 1000 mil kwadratowych, którego podłoże miała stanowić porowata skała, dobrze tłumiąca ANALIZA